Hot rody są to zazwyczaj samochody nawiązujące stylem do Forda T i dodatkowo zmodyfikowane w celu podniesienia osiągów. Są samochodami robionymi na zamówienie bądź budowanymi ręcznie przez swoich właścicieli.

Era hot rodów rozciąga się od roku 1945 do początków ery muscle car'a czyli do około1965r. Podczas tego okresu samochody na których dokonywano przeróbek były łatwo dostępne i relatywnie tanie. Wiele z nich miało "zdrowe" nadwozia i ramy a zostały zezłomowane tylko z przyczyn czysto mechanicznych. Typowy hot rod był bardzo zmodyfikowany, najczęściej poprzez wymianę całego układu napędowego, a także innych komponentów włączając w to układ hamulcowy i układ sterowania. Pewne silniki takie jak dolnozaworowy, ośmiocylindrowy Ford V8 a także  small block Chevroleta V8 były popularnymi zamiennikami w związku z ich kompaktowymi rozmiarami, dostępnością i oczywiście mocą. Wczesny Hemi był popularny w samochodach wymagających więcej mocy, przykładowo biorący udział w wyścigach dragsterów.

Era klasycznego hot roda zakończyła się około 1965 r. częściowo poprzez wyczerpanie się zasobów starych samochodów, ale w większości w związku z pojawieniem się nowych, szybszych aut które nie wymagały prawie żadnych przeróbek.

Kultura hot rodowa jest wciąż jest żywa na całym świecie, szczególnie w USA i Szwecji. Społeczeństwo hot rodowe rozdzieliło się na dwie główne grupy – hot rodderzy i street rodderzy. Hot rodderzy budują swoje samochody przy użyciu oryginalnych, starych części i podążają stylem popularnym od lat 40. do 60. Street rodderzy budują auta przy użyciu głównie nowych części.

Kalifornia Look to określenie wywodzące się z lat 70, po raz pierwszy pojawiło się w czasopiśmie „Hot VWs”. To nie tylko styl przerabiania garbusa i innych chłodzonych powietrzem volkswagenó. To styl życia, a obecnie to już swego rodzaju tradycja.

Od połowy lat 50-tych amerykańscy producenci samochodów nastawiali się na luksusowe limuzyny i auta sportowe , a większość zwykłych aut produkcyjnych miała swoje usportowione wersje. Wielki pęd ku podnoszeniu osiągów samochodów, moda na budowanie hot rodów i generalnie rodząca kultura "custom" południowej Kalifornii powoli zaczął wywierać wpływ na posiadaczy Volkswagenów. .

Pokolenie młodych ludzi nastawione było wtedy na mocne życie, mocną muzykę i mocne samochody. To właśnie wtedy były zabawy w tchórza (czyli jazdy samochodem na czołowe i ten, kto skręci pierwszy – przegrywa). Żyło się wtedy według zasady "żyj szybko i umieraj młodo". Każde światła na skrzyżowaniu były pretekstem do zdobycia chwały w walce o wszystko. Każdy chciał być niegrzecznym chłopcem i rasował swoją maszynę do granic możliwości, przecież benzyna była tańsza niż woda.

Generalnie rzecz biorąc, jego podstawą były takie modyfikacje, które ułatwiały start i dobre prowadzenie samochodu na 1/4 mili. Było to więc przede wszystkim podrasowanie silnika Typ-1, obniżenie przedniego zawieszenia, a pozostawienie tylnego w seryjnej wysokości oraz użycie lekkich kół z "epoki". Ogólne zasady stylizacji zewnętrznej oparte były na twierdzeniach: "im mniej tym lepiej" i "funkcja wyznacza formę". Czyli żadnych zbędnych akcesoriów, za szerokich opon, spojlerów czy kolorowych wzorków.

Enzo Ferrari widząc ten  samochód po raz pierwszy, nazwał go najpiękniejszym samochodem, jaki kiedykolwiek powstał. Droga Jaguara E-type do pozycji kultowego auta zaczęła się w Genewie w roku 1961. Zanim auto trafiło na targi zostało zaprezentowane dziennikarzom i potencjalnym klientom w restauracji Parc des Eaux Vives. Przyjęcie samochodu było tak entuzjastyczne, że założyciel Jaguara, sir William Lyons kazał przywieźć z Anglii jeszcze jeden egzemplarz. Testowy kierowca Jaguara Norman Dewis otrzymał przy tym polecenie, aby jechać nocą. Podobno po to, aby umknąć przed zachwyconymi przechodniami i zdążyć na czas.

Obawy nie były przesadzone. Enzo Ferrari nie był jedynym, któremu podobał się E-type. Do grona miłośników tego modelu należeli m.im. Brigitte Bardot, Tony Curtie, Roy Orbison oraz John i Michelle Philips, twórcy popularnego do dziś przeboju „California Dreamin'”, a także Steve McQueen, który potrafił ocenić nie tylko wygląd samochodu, ale i jego możliwości, bo sam startował w wyścigach samochodowych.

Do 1975 roku pojawiły się trzy generacje tego samochodu w kilku wersjach. Pierwsze 500 aut miało płaską podłogę i umieszczone na zewnątrz zatrzaski maski. To obecnie rzadkie i cenne egzemplarze. Początkowo samochód był napędzany silnikiem 3,8 l o mocy 265 KM. Ta jednostka napędowa pozwala na osiągnięcie prędkości do 240 km/h i przyspieszanie do 100 km/h w 7,1 sekundy, paląc przy tym średnio 13,3 l/100 km. W 1964 roku auto wyposażono w silnik większy i mocniejszy – przy pojemności 4,2 l dysponuje mocą 268 KM. Trzecia generacja Jaguara E-type miała już pod maską silnik V12, który z pojemności 5,3 l uzyskiwał moc 276 KM. W latach 1963 – 1964 produkowana była także wersja Lightweight E-type, z większą ilością aluminium w nadwoziu, a do tego silnikiem 3,8 l o mocy podniesionej do 300 KM.

„Christine”  jest historią młodego chłopaka, Arniego Cunninghama, niedorajdy i outsidera, nabywającego przerdzewiałe pudło - plymoutha z 1958 roku, zatem wóz starszy od samego Arniego. Plymouth nosi nadane przez poprzedniego właściciela imię Christine, a swoim stanem technicznym jak nic doprowadzi Arniego do ruiny finansowej. Chłopak zakochuje się w samochodzie - tak to bywa, gdy ma się za dużo benzyny we krwi, a dziewczęta są zbyt niedostępne, podobno jest na to terapia, na którą składa się piękna kobieta, samochód i kij baseballowy - po czym zabiera się za remont. Dopiero po jakimś czasie okazuje się, że zakochał się z wzajemnością, a samochód jest skłonny rozjechać każdego, kto zadarł z Arniem. Jeśli wziąć pod uwagę, że nasz bohater jest kozłem ofiarnym dla wszystkich szkolnych agresorów, lista kandydatów na bieżnikowany stek jest dość pokaźna. Przy czym Christine, rzecz jasna, obywa się bez kierowcy i jeździ sama, a także bez mechanika i blacharza, gdyż wszelkie uszkodzenia spontanicznie regeneruje. Dodajmy do tego miłość, przyjaźń, obsesję, zaborczych rodziców, opętanie i wychodzi interesujący koktajl fabularny.

Filmowa Christine to Plymouth Fury z 1958r., który był podobny do modelu z 1957r. Zbudowano tylko 5300 egzemplarzy, aktualnie są one rzadkością. Do scen samoczynnej odbudowy Christine wykorzystano siłowniki hydrauliczne.

Znany wszystkim mężczyznom magazyn co roku organizuje konkurs na najseksowniejszy samochód. Ich wybory nie do końca wszystkim przypadają do gustu jednak przez kolejny rok są promowane w prasie czy telewizji jako auta mające szyk, elegancję. Chcę Wam jednak przedstawic kilka moich propozycji do miana "Najseksowniejszych oldtimerów". Mam nadzieję, że przypadną Wam do gustu:)

Pierwszą bardzo ciekawą propozycją jest Ford Mustang Shelby GT 500 a dokładniej egzemplarz który występował w filmie "60 sekund" - słynna Eleanor. W 1967 firma Shelby GT 500. Montowano w nim silnik o pojemności 428 cali sześciennych (7 litrów) o mocy 355 koni mechanicznych. Warto wspomnieć, że Mustang Fastback (gt 390) z roku 1968 stał się znany dzięki scenie pościgu z filmu Bullit z Steve'em MvQueenem w roli głównej.W 1968 roku dostępne też były wersje cobra jet 428. Najsłynniejsza z nich -tasca, przygotowana do wyścigów, wyposażona była w gaźnik holleya i nieoficjalnie osiągała moc do 430 KM.

Podobno jeden z najbrzydszych samochodów PRL. Może nie wszyscy się zgodzą ale Syrena Sport ma w sobie to coś. Nie miała potężnego silnika czy super przyśpieszenia, ale posiadała sylwetkę której nie powstydził by się żaden szanujący konstruktor aut z tamtej epoki. Jedyny powstały prototyp Syreny Sport ukryto w magazynach Ośrodka Badawczo – Rozwojowego w Falenicy, gdzie stał do lat siedemdziesiątych. Następnie wydano decyzję by go zniszczyć i choć pracownicy starali się za wszelką cenę uratować unikalny egzemplarz, specjalna komisja pilnowała, żeby samochód doszczętnie rozbić. Polacy wówczas myśleli o zrobieniu pieniędzy na zagranicznych licencjach, a nie o inwestowaniu we własną produkcję.

Chevrolet Bel Air samochód, który został wyprodukowany przez Chevroleta wydział GM na przełomie 1950-1975 roku.W 1950 roku Chevrolet pojawił się w rewolucyjnym stylu, który wyznaczał trendy na dziesięciolecia. Beli Air został zaprojektowany jako kabriolet z dachem stałym. W pierwszym roku produkcji osiągnięto sprzedaż jedynie 76.662 szt. Samochód kosztował 1.741 dolarów i ważył 3225 funtów (1463 kilogram). Silniki od 3.5L do 4.7L V8

Czekam teraz na Wasze propozycje najseksowniejszych aut, nie tylko minionej epoki:)

Witajcie. Mam wam dziś do zaoferowania drobiazg w postaci bardzo zacnych tapet w rozdzielczości FullHD z bardzo ładnymi autkami.

Po kliknięciu w miniaturkę otworzy się obrazek w pełnej rozdzielczości.

Jeśli podoba się wam taki upominek, dajcie znać w komentarzach. Jeżelii będziecie chciel,i tapety mogą pojawiać się co jakiś czas. Z całą pewnością są niepowtarzalne;)

Bez względu na nazwę, pojazdy wypełniane panelami z drewna mają styl i charakter. Woodie najbardziej  opularne były w Stanach Zjednoczonych. Produkowane jako sedany, kabriolety, kombi, od podstawowych do luksusowych wersji. W okresie rozkwitu, Woodies były najdroższymi wersjami aut oferowanymi przez producentów. Co dziwne wielu z nich  notowało imponujące wyniki sprzedaży. Największa produkcja została osiągnięta przed 1950r. tuż przed wprowadzeniem zaostrzonych przepisów bezpieczeństwa. Wykluczały one taką budowę aut ze względu na słabą konstrukcję. Ostatni oferowany samochód w stylu Woodie to  Morris Minor. Posiadał on ramy z drewna wypełnione aluminiowymi panelami.

Dzisiaj, Woodies są jednymi z najbardziej popularnych pojazdów na wystawach samochodowych. Współcześni      konstruktorzy próbują przypomnieć nam ten styl w niektórych samochodach, np. specjalna wersja Chevroleta Spark,     jednak blacha pomalowana w motyw drewna to nie to samo.